General Trias, Cavite. Dating kilala ang bayang ito bilang bayan ng San Francisco de Malabon. Saan nanggaling ang pangalang ito? Sino si General Trias at bakit ipinangalan sa kanya ang naturang bayan?
Isa si Heneral Mariano Trias sa unang tatlong pulitiko-militar na gobernador ng Cavite noong panahon ng himagsikang Pilipino laban sa mga Kastila. Ilang linggo matapos ang proklamasyon ng Kalayaan ng Pilipinas sa Kawit, Cavite, itinalaga ng dating pangulong Emilio Aguinaldo si Hen. Trias bilang kalihim ng pananalapi ng kanyang gabinete na ang tanggapan ay nasa bayan ng Bacoor.
Si Trias ang bise-presidente ng pamahalaan ng himagsikan na itinayo sa Kumbensiyon sa Tejeros noong Marso 22, 1897. Nanungkulan din siya bilang bise-presidente ng Republika ng Biak-na-Bato na itinatag noong Nobeyembre 1, 1897. Nanatili siyang Kalihim ng Pananalapi ng gabinete na itinatag ni Apolinario Mabini noong Enero 2, 1899. Nang malansag ang gabinete ni Mabini noong Mayo, si Trias ang itinalagang kalihim ng digmaan sa gabinete ni Pedro Paterno. Pagkatapos ay ipinasya niyang sumuko kay Heneral Baldwin ng Hukbong Amerikano.
Naglingkod si Trias sa rehimeng Amerikano mula 1901 hanggang 1905 bilang unang gobernador-sibil ng Cavite. Pormal siyang itinalaga bilang civil governor ni William Howard Taft noong Hunyo 11, 1901. Naitalaga rin siyang kagawad ng delegasyon ng Pilipinas sa St. Loius Exposition (Missouri) noong 1904.
Itinatag ni Trias ang sangay ng Lapiang Nasyonalista sa Cavite at nagtaguyod ng kandidatura ni Rafael Palma bilang assemblyman ng nag-iisang purok ng Cavite noong 1907. Sa halalan ng 1912, itinaguyod naman niya sina Antero S. Soriano at Florentino Joya na nanalo bilang gobernador at kinatawan ng Cavite.
Sa San Francisco de Malabon ipinanganak si Hen. Mariano Trias noong Oktubre 2, 1868. Anak siya ng may-ari ng lupain na si Balbino Trias (isang kabesa de barangay at naging hukom pamayapa noong panahon ng mga Kastila) at Gabriela Closas. Pagkatapos ng kanyang pag-aaral sa kanilang bayan, pumasok si Trias sa Kolehoyo ng San Juan de Letran kung saan nagtapos siya ng Bachelor of Arts. Lumipat siya sa Pamantasan ng Santo Tomas at kumukuha ng medisina nang sumiklab ang himagsikan. Tumigil siya sa pag-aaral at sumapi sa Katipunan kung saan siya naging piskal ng Sangguniang Magdiwang.
Sa kabila ng kanyang pakikipaglaban at sa kanyang busy political career, nakapag-asawa pa rin siya sa katauhan ni Maria Concepcion Ferrer at nagkaroon ng walong anak. Namatay siya noong Pebrero 22, 1914 sa gulang na 45.
Malaking bagay ang nagawa ni Hen. Trias upang magtagumpay ang himagsikang Pilipino laban sa mga Kastila. Dahil dito, ang bayan ng San Francisco de Malabon ay ipinangalan sa kanya bilang pagkilala sa kanyang kabayanihan at paglilingkod sa bayan. Sa pamamagitan nito ay mananatiling buhay sa alaala ng sambayanang Pilipino ang kadakilaan ni Heneral Mariano Trias.
Showing posts with label Katipunan. Show all posts
Showing posts with label Katipunan. Show all posts
Marcelo H. del Pilar: Pinakamagaling na Manunulat ng Lahing Pilipino
“Diariong Tagalog” at “La Solidaridad” ang pumapasok agad sa ating isipan kapag nabanggit si Marcelo H. del Pilar o Plaridel na isinilang sa nayon ng Cupang, Bulacan noong Agosto 30, 1850.
Ngunit ang totoo, si Plaridel ang nanguna sa kilusan para makalaya ang Pilipinas sa pagkaalipin ng mga Kastila. At si Heneral Ramon Blanco ng Espanya sa Pilipinas ang nagsabing si Plaridel ang “Kaluluwa ng Pagsasarili ng Pilipinas”.
“Si Plaridel ay napakahusay na manunulat, isa siya sa pinakamagaling na manunulat ng lahing Pilipino,” pahayag naman ng bantog na mananalaysay na si Wenceslao Retana.
Salig sa mga natuklasan ng mga mananaliksik ng kasaysayan, si Plaridel ay gumagawa ng mga sulat na naglalahad ng pagmamalabis ng mga prayle at mga pinunong Kastila nang panahong si Jose Rizal ay nag-aaral pa sa Ateneo Municipal. Walang takot niyang ibinunyag ang pang-aapi at pagmamalabis ng kura-paroko ng Malolos noong mga taong 1869, 1880, 1884 at 1885.
Si Plaridel ay sa wikang Tagalog sumulat bagaman tapos siya ng abogasya sa Pamantasan ng Santo Tomas. Noon pa man, alam na ni Plaridel na mahalagang gamitin ang wika ng bayan sa pagsusulong ng mga simulaing makabayan, lalo na ng kalayaan. Ginamit niyang tinig ng sambayanang naghahangad ng mga pagbabago ang itinatag niyang “Diariong Tagalog”.
Sinulat niya noong ika-30 ng Setyembre, 1887 ang sumbong ng mga taga-Binondo tungkol sa kanilang gobernador-heneral. Nobyembre 20 at 21 naman nang isulat niya ang hinakdal ng mga taga-Navotas laban sa kanilang kura-paroko. Ika-3 ng Pebrero nang ilimbag niya ang petisyon sa Reyna Rehente ng Espanya na nilagdaan ng maraming kilalang mamamayan ng Maynila at mga karatig-bayan na nagbintang kay Arsobispo Pedro Payo ng Maynila at sa mga prayle ng pagsuway at kataksilan kaya hiningi nila sa Reyna Rehente na alisin sila sa Pilipinas.
Naganap noong Marso 1, 1888 ang kauna-unahang demonstrasyon sa lansangan na dinaluhan ng maraming tao upang ipaabot ang sulat sa gobernador-heneral ng Maynila. Kasabay nito ang pagtatatag ni Plaridel sa El Cinco, isang samahan na ang hangarin ay lumaya ang Pilipinas mula sa Espanya.
Alam ni Plaridel at ng mga kaanak niya na mainit na sa kanya ang mga Kastila lalo na ang mga prayle. Dahil dito, nilisan niya ang Pilipinas noong Oktubre 1888 patungong Espanya kung saan niya itinayo ang “La Solidaridad” na naging tinig ng mga Pilipino sa Espanya na nagsusulong ng pagbabago sa Pilipinas.
Ipinamahagi pa rin niya sa Pilipinas ang isinulat niyang “La Patria” at “Ministerio de la Republica Filipina” para ipaalam sa mga Pilipino ang hangarin niyang kalayaan ng Pilipinas. Sa kasawiang-palad, binawian ng buhay si Plaridel noong Hulyo 4, 1896, 50 araw bago naganap ang Unang Sigaw sa Pugad-Lawin ng Katipunan ng grupo ni Gat Andres Bonifacio.
Ngunit ang totoo, si Plaridel ang nanguna sa kilusan para makalaya ang Pilipinas sa pagkaalipin ng mga Kastila. At si Heneral Ramon Blanco ng Espanya sa Pilipinas ang nagsabing si Plaridel ang “Kaluluwa ng Pagsasarili ng Pilipinas”.
“Si Plaridel ay napakahusay na manunulat, isa siya sa pinakamagaling na manunulat ng lahing Pilipino,” pahayag naman ng bantog na mananalaysay na si Wenceslao Retana.
Salig sa mga natuklasan ng mga mananaliksik ng kasaysayan, si Plaridel ay gumagawa ng mga sulat na naglalahad ng pagmamalabis ng mga prayle at mga pinunong Kastila nang panahong si Jose Rizal ay nag-aaral pa sa Ateneo Municipal. Walang takot niyang ibinunyag ang pang-aapi at pagmamalabis ng kura-paroko ng Malolos noong mga taong 1869, 1880, 1884 at 1885.
Si Plaridel ay sa wikang Tagalog sumulat bagaman tapos siya ng abogasya sa Pamantasan ng Santo Tomas. Noon pa man, alam na ni Plaridel na mahalagang gamitin ang wika ng bayan sa pagsusulong ng mga simulaing makabayan, lalo na ng kalayaan. Ginamit niyang tinig ng sambayanang naghahangad ng mga pagbabago ang itinatag niyang “Diariong Tagalog”.
Sinulat niya noong ika-30 ng Setyembre, 1887 ang sumbong ng mga taga-Binondo tungkol sa kanilang gobernador-heneral. Nobyembre 20 at 21 naman nang isulat niya ang hinakdal ng mga taga-Navotas laban sa kanilang kura-paroko. Ika-3 ng Pebrero nang ilimbag niya ang petisyon sa Reyna Rehente ng Espanya na nilagdaan ng maraming kilalang mamamayan ng Maynila at mga karatig-bayan na nagbintang kay Arsobispo Pedro Payo ng Maynila at sa mga prayle ng pagsuway at kataksilan kaya hiningi nila sa Reyna Rehente na alisin sila sa Pilipinas.
Naganap noong Marso 1, 1888 ang kauna-unahang demonstrasyon sa lansangan na dinaluhan ng maraming tao upang ipaabot ang sulat sa gobernador-heneral ng Maynila. Kasabay nito ang pagtatatag ni Plaridel sa El Cinco, isang samahan na ang hangarin ay lumaya ang Pilipinas mula sa Espanya.
Alam ni Plaridel at ng mga kaanak niya na mainit na sa kanya ang mga Kastila lalo na ang mga prayle. Dahil dito, nilisan niya ang Pilipinas noong Oktubre 1888 patungong Espanya kung saan niya itinayo ang “La Solidaridad” na naging tinig ng mga Pilipino sa Espanya na nagsusulong ng pagbabago sa Pilipinas.
Ipinamahagi pa rin niya sa Pilipinas ang isinulat niyang “La Patria” at “Ministerio de la Republica Filipina” para ipaalam sa mga Pilipino ang hangarin niyang kalayaan ng Pilipinas. Sa kasawiang-palad, binawian ng buhay si Plaridel noong Hulyo 4, 1896, 50 araw bago naganap ang Unang Sigaw sa Pugad-Lawin ng Katipunan ng grupo ni Gat Andres Bonifacio.
Subscribe to:
Posts (Atom)